Znowu farbujemy (np. na pomarańczowo), suszymy, woskujemy, wkładamy do kolejnego barwnika i… Żółtego, i po wysuszeniu nanosi kolejną warstwę wosku – w tych miejscach, które chcemy, by pozostały żółte. Mieszanie wosku pszczelego z parafiną nie jest przypadkowe. Polega ona na pokryciu gorącym woskiem tych części materiału, które po późniejszym zanurzeniu w barwniku pozostaną niezabarwione. Taka właśnie jest technika batik, o której więcej w dalszej części artykułu. Współcześni artyści i projektanci wykorzystują tę technikę do tworzenia unikalnych ubrań, akcesoriów, dzieł sztuki i przedmiotów dekoracyjnych.

Batikowanie – co to jest? Definicja, przykłady użycia

Często powtarzające się wzory tradycyjnych motywów są wykorzystywane do tworzenia najbardziej popularnych lub pożądanych projektów, wzorów i motywów batikowych. Dziś technika ta zyskała światową sławę, a indyjskie tkaniny batikowe są bardzo poszukiwane nawet w krajach zachodnich. Batik to popularna w Azji (głównie Indonezja i Malezja) technika barwienia tkanin przy użyciu wosku. Proces batikowania to specyficzny sposób barwienia tkanin za pomocą wosku.

Batik – indonezyjska metoda barwienia tkanin

Po zakończeniu barwienia, skorupa wosku jest usuwana, odsłaniając jasne wzory na zabarwionym tle. Batik bawełniany to najpopularniejszy i powszechnie spotykany rodzaj tkaniny batikowej w Indiach. Produkcja tkanin batikowych wymaga wiele wysiłku, ponieważ proces tworzenia projektów i wzorów batikowych jest zarówno żmudny, jak i długotrwały.

Samo określenie „batik” dosłownie oznacza „krople wosku”. Do samej pracy jako podstawę tkaniny roboczej stosuje się materiał bawełniany, jedwabny, wełniany i syntetyczny. Batik to fascynująca technika, która pozwala tworzyć niepowtarzalne dzieła sztuki na tkaninie. Pamiętaj, aby dokładnie usunąć wosk z tkaniny, aby uniknąć plam i przebarwień. W batiku indonezyjskim występuje szereg wzorów gdzie każdy ma swoje znaczenie.

Jak przygotować BATIKI do szycia -dekatyzacja

Po tych manipulacjach płótno zanurza się w kompozycji barwników.Po rozłożeniu tkaniny po wyschnięciu, wykonawca pracy na pewno zaniemówi. Ten rodzaj batiku jest szeroko stosowany na tkaninach z naturalnego jedwabiu i włókien syntetycznych. Europejczycy docenili sposób nanoszenia obrazów na tkaninę i aby uprościć pracę rzemieślników, wymyślili specjalną jednostkę – szpilkę batikową. W tamtych czasach początkujący mistrzowie batiku używali początkowo ozdób roślinnych, których wykonanie nie wymagało dużego nakładu pracy. Kreatywni Jawajczycy eksperymentowali nawet z próbą odtworzenia tych samych wzorów na identycznych rodzajach tkanin. Następnie na tkaninę nałożono szkic, wzdłuż którego obrysu był obrabiany wosk.

Tjanting jest umocowanym na trzonku metalowym pojemnikiem, do którego wlewa się płynny wosk. Równie ciekawe, nawet dla osób unikających kontaktu z żelazkiem, jest prasowanie skończonej już pracy. Na początku nie jest to proste, ale batik wybacza wiele błędów.

Batik – technika malarska polegająca na nakładaniu wosku i kąpieli tkaniny w barwniku, który farbuje jedynie miejsca niepokryte warstwą wosku. Ale tutaj jest ważny niuans – gorący płyn należy wlać do emaliowanego pojemnika lub szklanego naczynia, aby wygodniej było mieszać, a następnie nakładać na tkaninę. Nosze batikowe z wyglądu przypominają ramy okienne, gdzie po jednej stronie płaszczyzny znajduje się skos, dzięki czemu naciągnięta tkanina nie dotyka jej podstawy. Batik to ogólna nazwa techniki nakładania różnych obrazów na tkaniny, która implikuje kilka metod wykonania, od których zależą użyte przedmioty i etapy pracy. Historycy nauki, po zapoznaniu się i przestudiowaniu pojawiania się techniki batikowej, twierdzą, że z obrazów zastosowanych do ubrania danej osoby stało się jasne, do jakiej klasy należy.

Technika dla początkujących

• Nie bój się eksperymentować z różnymi kolorami, technikami i wzorami.
• Podobnie jak w Holandii, pierwsze polskie batiki nie pełniły funkcji stroju, lecz były wykonywane w celach dekoracyjnych.
• Często powtarzające się wzory tradycyjnych motywów są wykorzystywane do tworzenia najbardziej popularnych lub pożądanych projektów, wzorów i motywów batikowych.
• A roztwór soli zastosowany w pracy tylko pomaga w tworzeniu płynnych przejść między kolorami o podobnych odcieniach.

Batikowanie pozwala na tworzenie wyjątkowych i artystycznych wzorów, które są trudne do osiągnięcia innymi metodami. Na wieczór można szykować żelazko i stertę gazet do uprasowania skończonej pracy. Ryzykujemy jednak zawoskowanie całej kuchni i przefarbowanie łazienki, dlatego lepszym rozwiązaniem jest działka. Dziś znowu wraca do łask ludowe – warsztaty z jego tworzenia organizowane są w różnych ośrodkach kultury. Może to właśnie dlatego batik przypadł kiedyś do gustu polskim artystom?

Otóż wosk zabezpiecza tkaninę przed wsiąkaniem w nią barwnika. Słowo batikowanie ma dość egzotyczne pochodzenie. Jeśli do tej pory słowo batikowanie nie obiło Wam się jeszcze o uszy, to koniecznie przeczytajcie niniejszy artykuł. Pytanie o batikowanie śmiało mogłoby pojawić się w jakimś teleturnieju wiedzowym. Wzory na tkaninie, najczęściej bawełnianej, uzyskuje się przez pokrywanie płótna gorącym woskiem. W następnym filmie możesz zapoznać się z tajnikami pracy doświadczonego rzemieślnika podczas tworzenia obrazu.

Ich ogólna zasada polega na tym, że wybrane fragmenty tkaniny przed rozpoczęciem barwienia są osłaniane tak, by nie dopuścić do nich barwnika. Batik należy do grupy tak zwanych rezerważowych lub pośrednich technik barwienia tkanin. Jednak batik ma nad klasycznymi technikami tą przewagę, że pięknie przenika do sztuki użytkowej. Gdy tkanina wyschnie, zamalowuję woskiem te miejsca, które mają pozostać żółte (fot. 4) i farbuję w barwniku pomarańczowym. Następnie miejsca, które miały zostać niezafarbowane na mojej pracy, pokryłam woskiem i całość wrzuciłam do kuwety z żółtym barwnikiem.

Najbardziej oczywisty sposób to oprawianie batików jak obrazów i wieszanie na ścianach. Następnym kolorem, w którym farbuję mój batik jest czerwony ( fot. 6). Znów czekam na wyschnięcie, a gdy to nastąpi, zamalowuję miejsca, które postanowiłam, że w mojej pracy zostaną pomarańczowe.

Z pergaminu, czerpanego papieru lub tkaniny zdobionej batikiem wykonywano piękne okładki lub wyklejki strony tytułowej. Przypuszcza się, że wprowadzenie tej techniki do naszego kraju nie było przejawem fascynacji sztuką jawajską, lecz zrodziło się na fali ogólnoeuropejskiego zainteresowania batikiem, jako innowacyjną formą sztuki. Nazwa „batik” nie była wówczas w Polsce zbyt powszechna, w związku z czym w pierwszych latach stosowania tej techniki sposób barwienia z zastosowaniem rezerważu woskowego często określano jako „pisankowy”.